سیستم های کشت و پرورش میگو

پرورش میگو به عنوان یکی از فعالیت های شاخص آبزی پروری در جهان و ایران رو به توسعه می باشد. مروری بر آمارهای ارائه شده توسط سازمان فائو (FAO) مؤید کاهش استحصال از منابع دریائی و افزایش تولید میگوی پرورشی در سطح جهان است.
مزیت های اين فعالیت در ايران ويژگي هائی نظیر ایجاد اشتغال و جلوگيري از مهاجرت و تثبيت جمعيت در مناطق روستائی، كسب در آمد ارزي، توسعه اقتصادي و فرهنگي مناطق محروم ساحلي، کاهش فشار صید بر ذخایر دریایی، بهره‌ برداري بهینه از اراضي شور و لم يزرع و غیر قابل استفاده برای سایر فعالیت های تولیدی، استفاده بهينه از آب دريا و تأمین پروتئین بوده است. 

معمولاً کشت توأم آبزیان ،با هدف افزایش راندمان تولید در فضا ،سطح و منابع تغذیه ای در گونه هائی که از نظر تغذیه ای و رفتاری دارای تفاوت بوده و رقیب غذائی محسوب نمی گردند انجام می شود.
این جانوران ممکن است از یک جنس (Genus)باشند و یا برعکس امکان دارد از خانواده های(Family) مجزائی انتخاب شوند.نمونه بارز این نوع پرورش ،کشت چند گونه ای کپور ماهیان ،و یا کشت توأم کپور و میگوی آب شیرین (ماکرو براکیوم روزنبرگی)است که در ایران از روش های معمول پرورش در سیستم گرمابی به شمار میرود.
همچنین در دیگر نقاط جهان می توان از پروژه کشت توأم میگو وانامی با ماهی تیلاپیا گونه  Oreochromis niloticus نام برد که نتیجه آن کنترل بیماری لکه سفید ویروسی در سیستم بدون تعویض آب (Zero water exchange) در فصل سرد سال بوده است . اما پرورش توأم دو گونه میگو شاید از جمله روش های نوین آبزی پروری باشد که باید بیشتر تجزیه و تحلیل شده و جنبه های گوناگون مدیریت تغذیه ،بستر ،آب و … در آن مورد توجه قرار گیرد.

در کشتیار بیشتر بخواانیم: چالش های پرورش میگو