تاریخچه تکثیر و پرورش میگو در ایران

به دلیل امکان تکثیر و پرورش میگو و شرایط مناسب آب و هوایی در سواحل جنوبی کشور شرکت سهامی شیالت ایران که متولی تولیدات آبزیان در ایران نیز بود از اواخر دهه 60 شمسی به بررسی و شناسایی امکان تکثیر، پرورش و مکانیابی به منظور ایجاد مراکز وابسته در استانهای جنوبی کشور پرداخت. از اینرو برای اولین بار در ایران بهمنظور مطالعه چگونگی پرورش میگو از بهمنماه سال 1363 در استان بوشهر برخی مطالعات صورت گرفت. در این بررسیها از میگوی ببری سبز استفاده شد. ادامه این مطالعه منجر به تخم کشی از گونه یاد شده در بهار 1368 در شیالت استان بوشهر گردید. سپس در همان سال جهت رونق بخشیدن و پا گرفتن صنعت میگو، اداره شیالت استان بوشهر با توجه به امکانات موجود اقدام به تأسیس مرکز تکثیر میگو در منطقه بندرگاه شهرستان بوشهر نمود بهگونهای که این کارگاه در اواخر سال 1369 مورد بهرهبرداری قرار گرفت و عمالً موفق به تولید الرو در سطوح نسبتاً بالا شد. در این راستا در سال 1371 معاونت تکثیر و پرورش آبزیان شیالت ایران اقدام به ایجاد اداره کل تکثیر و پرورش میگو و سایر آبزیان در تهران نمود تا این اداره کل بتواند تحقیقات عملیات تکثیر و پرورش میگو را در کشور دنبال و پشتیبانی کند. ادامه فعالیتهای اداره تکثیر و پرورش میگو در قالب اداره کل حاکی از اهمیتی بود که شرکت سهامی شیالت ایران برای توسعه و پرورش میگو قائل بود. در همین سال کارگاه دیگری در بندر کالهی هرمزگان جهت تکثیر و پرورش میگو تکمیل و تجهیز گردید. در خصوص پرورش میگو در ایران از سال 1371 اقداماتی از طرف شیالت ایران صورت گرفت. درآغاز تعداد 300000 قطعه پست لارو 15 روزه میگوی ببری سیاه از کشور مالزی وارد کشور گردید که پس از انتقال به کشور، بهمنظور گذراندن دوران نوزادی بهمدت یک هفته در کارگاه بندرگاه شهرستان بوشهر نگهداری شدند. در ادامه پس از طی شدن این دوره و کسب شرایط مطلوب به مزارع پرورشی قفاص شهرستان آبادان منتقل و در سه استخر 3/1 هکتاری ذخیره سازی شدند.

در کشتیار بیشتر بخوانیم: شرایط آب وهوایی منطقه پرورش میگو

همچنین در سال 1371 ،100000 قطعه پست لارو میگوی روزنبرگی نیز از کشور یاد شده خریداری و وارد کشور شد تا آزمایشات پرورشی بر گونههای آب شیرین صورت گیرد. گفتنی است که این بچه میگوها جهت پرورش به کارگاه شهید ملکی اهواز انتقال داده شدند، گرچه پرورش با موفقیت همراه نبود، ولی راهگشای اقدامات بعدی در این زمینه گردید. در بندر کالهی هرمزگان نیز در آن سال اقدام به پرورش آزمایشی گونه های ببری سبز، میگوی موزی و میگوی سفید شد. در سال 1372 بود که پرورش میگو تقریباً در سطح وسیعی انجام شد و بخش خصوصی نیز وارد صحنه پرورش میگو گردید. در این سال شرکت سهامی شیالت ایران در سه استان هرمزگان، بوشهر و خوزستان به پرورش میگو در سطحی گسترده اقدام کرد. این اقدامات در سال 1373 توسعه بیشتری در دو بخش خصوصی و دولتی یافت. سال 1374 را میتوان سال ورود ایران به عرضه تولید تجاری میگوی پرورشی دانست. در این سالها میگوی سفید هندی گونه رسمی پرورشی در ایران بود و روند رو به رشدی را تا سال 1381 که مزارع پرورش میگوی آبادان به بیماری لکه سفید دچار شدند داشت و به دنبال آن در سال 1383 این بیماری مزارع پرورشی استان بوشهر را نیز در برگرفت که به دنبال آن کاهش چشمگیری در تولید میگوی پرورشی کشور ایجاد شد. همزمان با این رویداد در سال 1384 پژوهشکده میگوی کشور وابسته به مؤسسه تحقیقات شیالت ایران به منظور ایجاد تنوع گونهای و مبازره با بیماری ویروسی لکه سفید اقدام به واردات میگوی پا سفید غربی به کشور نمود لیکن با بکارگیری تمهیدات ویژه این گونه در مناطق آلوده مزارع استان بوشهر پرورش داده شد و نتایج مطلوبی بهدنبال آن بهدست آمد. در پی آن در سال 1385 برخی از مراکز تکثیر استان بوشهر اقدام به واردات مولدین میگوی سفید غربی عاری از بیماری خاص از هاوایی نمودند که بهدلیل تولید خوبی که به دست آمد این مهم در سال 1386 به کمک اداره کل شیالت بوشهر و خوزستان ادامه یافت