اثر کاهش دما در پرورش دام

کاهش درجه حرارت محیط در فصل زمستان، خود عاملی برای نامساعد شدن شرایط محیطی جهت پرورش دام است.
ماهیت سرما دوست بودن غالب ویروس ها و کاهش قدرت سیستم ایمنی در بدن دام به واسطه ی استرس ناشی از کاهش درجه حرارت و افت ارزش مواد غذایی، زمینه ساز مساعدی را جهت نفوذ عوامل بیماری زا به وجود می آورد و کپک زدگی مواد اولیه خوراک به دلیل افزایش رطوبت محیط نیز در این خصوص اثرات زیانباری را به سیستم های پرورشی دام وارد می کند و سالانه مبالغ هنگفتی از سرمایه تولید کنندگان، صرف هزینه های درمانی و پیشگیری این امراض می شود.
گاو ها در دامنه دمای آسایش بین 5 تا 24 درجه سانتی گراد نیازی به صرف انرژی برای حفظ دمای طبیعی بدن خود دارند

با کشتیار بیشتر بدانیم: نقش رطوبت در پرورش دام

ولی وقتی که زمستان فرا می رسد و دمای هوا به صفر درجه نزدیک می شود، زمان آن است که اثر سرما بر روی وضعیت، بازده و سود آوری گاو شیری در نظر گرفته شود.
گاو های شیری در فصول سرد در معرض عواملی مانند سرما، باد وکوران، برف، باران،گل و لای و لجن قرار میگیرند که سبب ایجاد تنش برای آنها می شوند. اثر اساسی این تنش عمدتا به کاهش دما بر می گردد. تمام این عوامل احتیاجات انرژی نگهداری دام را تغییر می دهند. جالب توجه اینکه در شرایط تنش سرمایی احتیاجات انرژی افزایش مییابد ولی احتیاجات پروتئینی دام ثابت می ماند. هوای برفی به طور کلی بهتر از هوای بارانی سرد است زیرا وقتی وضعیت هوا مرطوب است عایق بندی پوشش بدن دام از بین می رود در نتیجه حداقل دمای سرد بحرانی در زمستان خشک از صفر درجه به 15 درجه سانتیگراد ارتقا می یابد یعنی مقاومت دام به سرما کمتر می شود.
 


شاید برای شما مفید باشد:  جدیدترین توصیه های فنی دامداری