گیاه شناسی محصول گیلاس

امروزه بسیاری از گیاه شناسان، گیلاس های حقیقی را که از خانواده گل سرخیان (رزاسه) هستند به هنگام طبقه بندی، در جنس آلو (پرونوس) قرار می‌دهند. اما عده بسیار کمی نیز معتقد به سیستم طبقه بندی قدیمی تری هستند که گیلاس را در جنس کراسوس قرار می‌دهد. لینه (دانشمندی که در سیستم طبقه بندی گیاهان، آن‌ها را تا حدود زیادی بر اساس ویژگی‌های گل‌هایشان، در گونه های مجزا قرار داده است) تشخیص داد که ویژگی‌های گونه های قبلی که در جنس کراسوس قرار می‌گرفتند، شباهت بسیار زیادی با گونه های جنس پرونوس دارند. لذا پیشنهاد کرد که گیلاس های لورال، بیرد و آپریکوت باید داخل جنس پرونوس قرار گیرند. در این میان فقط یک روش طبقه بندی که در آن به جای ویژگی‌های گل، تأکید بیشتری روی میوه یا هسته آن است، به تفکیک گیلاس در قالب جنس کراسوس ادامه داده است. امروزه بسیاری از مولفین، گیلاس خوراکی را در جنس پرونوس و زیرجنس کراسوس قرار می‌دهند، اما در بسیاری از متون چینی گیلاس در جنس کراسوس قرار می‌گیرند.
امروزه طبقه بندی بسیاری از گونه های زیر جنس کراسوس به چند زیر گروه یا بخش، بسیاری از دانشمندان علم رده بندی را به خود مشغول کرده است، ولی ممکن است که رسیدن به این هدف سال‌ها وقت ببرد. کراسوس نام قدیمی تر جنس گیلاس فقط جهت اشاره به زیر جنس به کار نمی‌رود، بلکه علاوه بر این به عنوان یک بخش نیز در بعضی از طبقه بندی های جنس پرونوس مورد پذیرش قرار گرفته است. پیشرفته‌ترین طبقه بندی موجود که نزدیک به نظریات کوان است، ابتدا در سال ۱۹۷۴ توسط ریدر پیشنهاد شد. سیستم طبقه بندی دیگری که به طور گسترده در بریتانیا استفاده می‌شود، فرم دیگری از سیستم کوان است که در سال ۱۹۴۸ توسط کالینگ وود اینگرام منتشر شد. اینگرام، زیرجنس کراسوس را به هشت بخش تقسیم کرد. او در ابداع این روش تأکید خاصی روش شکل کاسبرگ، خامه و مضرس بودن (دندانه دار بودن) برگ‌های بالغ گیاه داشت. در مقابل، سایر دانشمندان علم رده بندی روی شکل کاسبرگ ها، به ویژه برگشته یا پخش بودن آن‌ها تأکید بیشتری دارند.
گیلاس: پرونوس آویوم لینه (پرونوس سیلوستریس ری یا کراسوس آویوم لینه (مونش))
آنچه امروزه به نام گیلاس وجود دارد یا به طور تصادفی یا اشتباهی گیلاس نامیده شده است، اسامی محلی زیادی دارد. نام فرانسوی آنکه مریزیر می باشد، بدون شک از کلمه مریس که در‌واقع یک اصطلاح بریتانیایی است گرفته شده است. نکته دیگری که کمتر به آن توجه می شود، منشاء این کلمه از امریکا است که واژه‌ای فرانسوی و میوه ای است سته که پلینی از آن یاد کرده است. مازارد و ژین نیز نام هایی هستند که برای این گروه استفاده می شوند.
گیلاس، درختی خزان کننده با قامتی بزرگ است که گاهی ارتفاعش به ۲۰ متر هم می‌رسد. پوست درخت، نازک و براق و برگ‌هایش بزرگ هستند. طول برگ‌ها از 5.12 – 5.7 سانتی متر متغیر بوده و عرض برگ‌ها نصف این مقدار است. برگ‌ها زبر و خشن هستند و لبه هایی دندانه دار و نامنظم دارند. دمبرگ ها در گیلاس طویلند و دارای غده هایی متمایل به قرمز در نزدیکی پهنک برگ می باشند. گل‌ها در گیلاس کاملاً سفید بوده و حدود 5.2 سانتی متر قطر دارند. این گل‌ها یا به صورت منفرد در محور شاخه‌های سال قبل و یا به طور گروهی و به صورت ۵ گل که یک جوانه رویشی را در یک سیخک یا شاخه قدیمی تر در بر گرفته‌اند، به وجود می‌آیند. در گونه های وحشی، میوه‌ها تا حدودی گرد هستند و رنگشان قرمز یا سیاه و اندازه شان کوچک است (قطرشان حدود ۲ سانتی متر است).