روش های چگونگی ازدياد موز

 ازدياد موز
در تكثير موز دو روش مورد استفاده قرار مي گيرد :
1-    روش معمولي يادرشت تكثيري يا ماكرو پروپگيشنmacro  propagation
2-    روش ريز تكثيري يا ميكرو پروپگيشن micro  propagation
تكثير موز به طريق رويشي يا vegetative معمولاً بوسيله پاجوش و ريزوم انجام مي گيرد :
1-    استفاده از جوانه ها :
اين جوانه ها پاجوش هاي جوان كنار بوته مادري هستند كه هنوز تشكيل برگ نداده اند .
2-    پاجوش هاي شمشيري :
پاجوش هايي هستند كه داراي برگهاي شمشيري شكل و باريك بوده و به ارتفاع 75 سانتي متر رسيده اند .
3-    پاجوش هاي آبي :
پاجوش هاي كوچكي هستند كه داراي برگهاي پهن و عريض مي باشند پاجوش هاي آبي توليد ميوه هاي نامرغوبي مي كند بنابراين توصيه نمي شود .

با کشتیار بهتر بکاریم: فواصل مناسب کاشت درختان موز

4-    پاجوش هاي بكر :
پاجوش هاي بزرگي كه داراي برگهاي پهن و عريض اند ولي هنوز گل نكرده اند .
5-    تكه هاي ريزوم :
بعد از ميوه دادن يك ساقه موز ، ريزوم را از زمين در آورده و به چند تكه تقسيم مي كنند و از هر تكه كه شامل يك جوانه به وزن 2 كيلو گرم يا بيشتر مي باشد براي كاشت استفاده مي كنند . البته نوع مواد كاشتني در ميزان عملكرد محصول بي تاثير است ولي نسبت به زمان لازم از كاشت تا ميوه دهي موثر مي باشد و براي احداث باغ به منظور ميوه دهي همزمان بايد مواد گياهي يكنواخت بكار برده شود .
پاجوش هاي شمشيري بهترين وسيله براي تكثير موز مي باشند و پاجوش هاي شمشيري زماني كه ارتفاع آنها به 2/1 تا 5/1متر مي رسيد با يك بيل جدا مي كنند و برگهاي بزرگ آن بايد قطع شوند و فقط بركهاي جوان باقي نگه داشته يا اصلاً برگي نداشته و پاجوش ها بايد ريشه هاي سالم و بدون علائمي از قبيل زخمهاي دروني و برآمدگي هاي حاصل از نماتود باشد .
نوع ديگر تكثير به طريق ميكرو پروپگيشن يا ريز تكثيري كه با استفاده از كشت بافت انجام مي گيرد . و در اين طريق با استفاده از ماده غذايي مصنوعي و آماده و جوانه هاي گياه مادري در آزمايشگاه در مدت كوتاهي تعداد زيادي نهال سالم و عاري از ويروس توليد مي گردد .
و در كشور ما اخيراً ازدياد موز از طريق كشت بافت انجام مي گيرد و سرعت تكثير نيز به حدي است كه از يك مرسيتم اوليه بالغ بر 2000 نهال موز بدست مي آيد در حاليكه در روش معمولي از يك گياه فقط10 پاجوش بدست مي آيد .