تاریخچه پرورش میگو در جهان

ملل آسیا اولین افرادی بودند که اقدام به پرورش میگو کردند. از آنجا که در قدیم امکان تکثیر و تولید لارو میگو وجود نداشته است، برای تأمین لارو میگو از محیط طبیعی دریا استفاده می شد. لاروهای جمع آوری شده از سواحل به استخرهای پرورشی انتقال می یافت. سیستم پرورش در آن دوره به صورت گسترده بود لذا بازدهی کمی داشت.

در کشتیار بیشتر بخوانیم: پدیده شکوفایی جلبکی در محیط های آبی

 چینی ها از دوازده قرن پیش از میلاد مسیح با پرورش کپور ماهیان و اندونزی ها از پانزده قرن پیش از میالد با پرورش خامه ماهیان و سایر گونه ها مانند میگوهای دریایی، راهی که امروزه به عنوان یکی از امیدهای بشر برای تأمین مواد غذایی مورد نیاز جمعیت رو به تزاید انسانی مطرح است را پایه گذاری نمودند. پرورش میگو در بدو پیدایش به شکل بسیار سادهای انجام میگرفت و معمولاً میگو به عنوان یک محصول جانبی در کنار ماهیان دریایی حتی در برخی موارد به عنوان موجود ناخواسته در حوضچه های ساحلی (جذر و مدی) پرورش می یافت.پرورش مدرن میگو در سال 1930 متولد شد. هنگامیکه موتوساکا فوجیناگاه فارغ التحصیل دانشگاه توکیو، موفق به تخم کشی از میگوی ژاپنی شد. به گونه ای که لاروها را تا اندازه ی بازاری در آزمایشگاه پرورش داد و موفق به تولید انبوه آنها در مقیاس تجاری گردید. در ادامه یافته ها و مقالات خود را که بیش از چهل سال با زحمت فراوان به دست آورده بود در سالهای 1935 ،1941 ،1942 و 1967 میلادی منتشر نمود، امپراتور هیروهیتو، لقب پدر پرورش میگوی ژاپنی به جهت قدردانی به او نسبت داد. با دستیابی به تکنیک تکثیر و پرورش انبوه انواع 1 مختلف میگو مانند میگوی ژاپنی  ، میگوی ببری سیاه  ، میگوی سفید غربی  ، میگوی آبی که توسط محقیق فرانسوی در تایتی انجام پذیرفت، پرورش میگو به شیوه جدید در اواخر دهه 1960 و اوایل  سالهای دهه 1970 آغاز شد. در این هنگام در کشور چین میگوی چینی بهشیوه نیمه متراکم و میگوی ببری سیاه در ایالت تایوان چین در استخرهای کوچک به شیوه متراکم پرورش یافتند و NMFS   تحقیقات در زمنیه پرورش میگو را در آمریکای شمالی آغاز نمود. در این دوره پرورش میگوهای خانواده پنائیده در کشورهای قاره آمریکا بر گونه های بومی متمرکز شده بود. در سال 1974 دولت برزیل واردات میگوی سفید غربی را ممنوع کرد. در همین سال پرورش میگوی آبی در پاناما آغاز شد ولی علیرغم رشد مطلوب و سهولت تکثیر این گونه با استفاده از قطع پای چشمی، تکثیر این جانور در تمام طول سال ممکن نبود. نتایج بهتر میگوی سفید غربی موجب شد تا مولدسازی و تکثیر مولدین وحشی این گونه بیشتر مورد توجه قرار گیرد.

در کشتیار بیشتر بخوانیم: وابستگی های آب و هوایی آفت و بیماری های میگو

با موفقیت در تولید غذای مورد نیاز مولدین، امکان قطع پای چشمی و تکثیر میگوی سفید غربی در تمامی طول سال میسر گردید از این رو در سال 1978 میگوی سفید غربی جایگزین میگوی آبی شد. در اوایل دهه 1990 پرورش میگوی ببری سیاه در کشورهای ویتنام، هند و بنگالدش بهطور قابل توجهی گسترش یافت. این در حالی بود که در کشورهای آمریکای جنوبی، هندوراس، مکزیک و کلمبیا پرورش میگو بهصورت نیمه متراکم بر پایه تولید میگوی سفید غربی و میگوی آبی توسعه یافته بود. هطور کل میگوهای دریایی همچنان از اصلیترین گروه سخت پوستان پرورشی بهشمار میآیند. سه گونه اصلی یعنی میگوی ببری سیاه، میگوی چینی و میگوی سفید غربی 75 درصد تولید میگوی پرورشی سال 2002 را تشکیل دادند (FAO2003).
با پیشرفت علوم در این زمینه پرورش میگو رو به رشد گذاشت، به طوری که در حال حاضر این فعالیت برای صادرات و اشتغال کشورهای جنوب شرقی آسیا از اهمیت بالایی برخوردار است. طبق آمار سازمان خواربار جهانی فائو میزان تولید جهانی میگو در سال 1950 برابر با 3600 هزار تن و در سال 2012 برابر با 3620 میلیون تن بوده است. کشور چین با تولید بیش از 1.5 میلیون تن میگو در سال 2011 رتبه اول تولید را در جهان کسب نموده است. 
پرورش میگو در منطقه خلیج فارس و دریای عمان در ابتدا توسط کشورهای کویت و بحرین صورت گرفت و در ایران از سال 1363 در بوشهر آغاز شد و هم اکنون از سیر رو به رشدی برخوردار است. گام اصلی تکثیر و پرورش میگو در مقیاس تجاری از سال 1370 در استان های بوشهر ، خوزستان و هرمزگان برداشته شد. میزان تولید میگوی پرورشی در سال 1371 برابر با 2.3 تن و در سال 1393 بیش از 22.5 هزار تن برداشت بوده است. با توجه به گستردگی سواحل جنوبی و شمالی کشور، بيش از 184هزار هكتار از اراضي مستعد براي پرورش ميگو مورد شناسايي قرار گرفته است.

در کشتیار بیشتر بخوانیم: حمل و انتقال میگو ها به استخرهای پرورشی