مرگ و میر فصلی ماهیان گرم آبی

     مرگ ماهیان را از نظر فصلی می توان به سه دسته تقسیم کرد :
1 – مرگ زمستانه که در اواخر زمستان اتفاق می افتد اما ممکن است آثار آن تا اوایل بهار آشکار نگردد.
2 – مرگ بهاره که در اواخر اردیبهشت و اوایل خرداد اتفاق می افتد.
3 – مرگ تابستانه که در گرمترین روزهای میانه تابستان اتفاق می افتد.

 مرگ زمستانه
     معمولا در زمستان های بسیار سرد و طولانی اتفاق می افتد. نتایج مرگ زمستانه معمولا در بهار و با آب شدن یخ ها مشخص می شود. ماهیان مرده بر اثر کمبود اکسیژن محلول در آب خفه می شوند و در صورتیکه برای مدت طولانی میزان اکسیژن کمتر از ppm1 باشد شرایط مرگ آور و کشنده برای ماهیان پیش می آید. هنگامی که سطح آب یخ می زند برای مدتی سطح آب تماس خود را با اکسیژن از دست می دهد و امکان جایگزین شدن اکسیژن مصرف شده از طریق هوا از میان می رود. این شرایط موجب می شود که آب دریاچه های یخ زده از اکسیژن تهی شود.
 مرگ بهاره
     به فرآیندی گفته می شود که طی آن ماهیانی که از زمستان جان در برده اند با گرم شدن ناگهانی آب در اردیبهشت و خرداد می میرند. قربانیان مرگ بهاره ماهیانی هستند که معمولا در بهار تخم ریزی می کنند. مجموعه ای از عوامل سبب اصلی این پدیده هستند. در پایان زمستان ماهیان به دلیل کاهش میزان تغذیه بسیار ضعیف هستند، با گرم شدن آب سوخت و ساز بدن افزایش یافته و انرژی بیشتری برای انجام فرآیند تخم ریزی نیاز است.
 مرگ تابستانه
مهمترین علت مرگ تابستانه مانند مرگ زمستانه کمبود اکسیژن است. اما دلیل کمبود اکسیژن تا حدی پیچیده تر است. کمبود اکسیژن تابستانه ممکن است نتیجه مصرف بیش از حد اکسیژن بوسیله موجودات آبزی و یا تجزیه مواد آلی باشد. دمای بالای آب بویژه در تیر و مرداد که ممکن است به 35 –35 درجه سانتی گراد برسد مرگ تابستانه را به دنبال دارد. هنگامی که دمای آب از 27 درجه سانتی گراد بالاتر می رود حلالیت اکسیژن در آن بسیار کاهش می یابد. دمای بالای هوا هنگامیکه برای چند روز با هوای گرفته و ابری و عدم وزش باد همراه شود ممکن است منجر به مرگ ماهیان شود.

در کشتیار بیشتر بخوانیم: کود دهی و پیامد های آن در استخر های پرورشی