کشت کدو در جهان و ایران

کدو (نام علمی: Cucurbita) یکی از سبزیجات است. کدو انواع مختلف دارد از جمله کدو تنبل، کدو حلوائی، کدو مسما، کدو سبز و کدوی تخمه‌کاغذی، کدو ستاره‌ای و کدو تنبل آبی. از کدو تنبل برای ساختن کله‌ای فانتزی و ظاهراً ترسناک در مراسم هالووین استفاده میشود.

 کشت کدو در جهان

کدو اولین بار در مکزیک در حدود 1400 سال قبل از میلاد مسیح کاشته شد و یکی از گیاهان جالیزی به شمار می آمد. ذرت و لوبیا در آن زمان توسط مردمان آمریکای لاتین کاشته می شد و به عنوان غذای اصلی مورد استفاده قرار می گرفت. با گذشت زمان و پیشرفت علم کشاورزی و با استفاده از ژنتیک، بذر کدو اصلاح گردید. سپس بذر اصلاح شده در تولید انبوه مورد بهره برداری قرار گرفت.

بیشتر بخوانیم: خواص تغذیه ای کدو

کشت کدو در ایران

واریته ای از کدوی تنبل، به نام استیریاکا (styriaca) معروف است که حاوی بیشترین میزان ماده موثره میباشد. محققان معتقدند که این واریته در حدود یک قرن پیش بر اثر یک جهش ژنتیکی اتفاقی در روستایی به همین نام در اتریش بوجود آمده است. هم اکنون این روستا در اتریش قطب تولید روغن تخمه کدو با روش های دستی شده و یکی از جاذبه های جهانگردی آن کشور به حساب می آید.

خوشبختانه امروزه این واریته که بذر آن برای اولین بار توسط زنده یاد مرحوم پروفسور امیدبیگی به کشور ما آورده شد، در مناطق مختلفی کشت می شود و محصولات تولید شده از این گیاه در کشور از کیفیت بسیار خوبی برخوردارند. لازم به ذکر است این واریته صرفاً برای مصارف دارویی کشت می شود و میوه آن تلخ مزه بوده و برای انسان قابل مصرف نیست. تخمه این واریته بدون پوست بوده و حاوی میزان بالایی از مواد موثره دارویی از جمله استروئیدها، استرول های گیاهی، اسیدهای چرب (از قبیل اسید لینولئیک و اسید آلفا لینولئیک) و ویتامین ها به ویژه ویتامین E میباشد.

استرول ها که زیر مجموعه استروئیدها محسوب می شوند معمولاً در مقادیر بسیار کم در برخی گیاهان (مانند غلات، روغن های گیاهی، سبزیجات، مغز دانه ها و میوه ها) یافت می شوند و از طریق تغذیه عادی، به مقدار بسیار کم (بطور متوسط حدود 400 میلی گرم در روز) به بدن میرسند. این مواد برای کارکرد سلول ها حیاتی بوده و عامل تولید بسیاری از ویتامین ها و هورمون های استروئیدی میباشند.