آفات گردو- خرگوش موش

خرگوش موش
Ochotona rufescens (Gray, 1842)
(Lagomorpha: Ochotonidae)
میزون (1956) در مطالعات خود، مناطق گسترش این گونه را در سلسله کوههای شرق و مرکز ایران بیان نموده است.
O.rufescens  در ارتفاعات بین 1200-2700 متر دیده شده و از رشد جمعیتی بالایی برخوردار می باشد که احتمالاً به دلیل وجود دشمنان طبیعی و شیوع امراض، کمتر حالت طغیانی نشان داده است.
-شکل شناسی
این پستاندار که متعلق به خانواده خرگوش موش و از راسته خرگوشها می باشد, از نظر شکل حد واسط بین خرگوش و موش می باشد. دستهای جانور به نحو قابل ملاحظه ای کوتاهتر از پاها هستند و تا حدودی از این جهت به خرگوش شباهت دارد. بعلاوه دم بسیار کوتاه و نامحسوس است. دارای جثه ای متوسط است که نسبت به جردها بزرگتر و از خرگوش کوچکتر می باشد. رنگ آن بین خاکستری تا قهوه ای متغیر است‌, گوشها نسبتاً کوچک بوده و بیشتر به موشها شباهت دارد. دندانهای ثنایا رشد کرده و مانند سایر جوندگان دائماً باید از طریق جویدن طول آنها را تنظیم نماید.

با کشتیار بیشتر بدانیم: بیماری های گردو -باکتریوز(بلایت گردو)

-زیست شناسی
از نظر رفتاری این پستاندار جانوری فعال است که در طول روز نیز می توان حرکت آن را در بین پاره سنگهای کوهپایه ها و  اطراف رودخانه ها مشاهده نمود. لانه ها در بین سنگلاخها قرار دارند و به راحتی از طریق قرار گرفتن فضولات درشت و گرد جانور که به صورت توده ای در جلو لانه جمع می شوند و نیز کپه های علف خشک که در کنار لانه خود ذخیره می نماید, قابل تشخیص می باشند.
-خسارت
همانگونه که ذکر گردید بیشتر به علف های اطراف جوبیارها علاقه دارد اما بر اساس خصلت جوندگی خود که بایستی دائماً مواد نسبتاً سختی را بجود و نیز به دلیل تراکم جمعیت به درختان نیز حمله نموده و با جویدن پوست طوقه (خصوصاً در درختان جوان) موجب ایجاد صدمات شدید می گردد.
-کنترل
با توجه به خساراتی که بوسیله این آفت به درختان جوان وارد می گردد و همچنین رشد روز افزون جمعیت آن و موثر نبودن روشهای کنترل، بررسی روشهای جدید کنترل این جونده ضروری می نماید. در مورد ناکارآمد بودن روشهای کنترل فعلی مختصراً بایستی ذکر نمود که سموم رایج نظیر فسفر دوزنگ که در بیشتر نقاط برای کنترل جوندگان توصیه می شود بدلیل زدگی از طعمه از کارآیی چندانی برخوردار نیست.

با کشتیار بیشتر بدانیم: شناخت و معرفی محصول گردو

به علاوه در این مناطق معمولاً حیوانات اهلی دائماً در تردد می باشند که استفاده از سمی خوراکی (با اساس معدنی) نظیر فسفر دوزنگ مناسب نیست. سموم آنتی کواگولانت (ضد انعقادی) نیز به دلیل وجود گیاهان سبز که در دسترس جانور می باشند و از طریق مواد دارای ویتامین K اثر خود را از دست می دهند, نمی توانند زیاد مؤثر واقع شوند. در مورد سموم تدخینی (فومیگانت) بدلیل فرم لانه ها که در لابلای سنگلاخها بوده و فضای مسدود و مشخصی ندارند, استفاده از این سموم مثمر ثمر نخواهد بود. بنابراین بایستی بر روی روشهای جدید کنترل آفت اقدامی مؤثر صورت پذیرد که بتوان از روند رو به افزایش جمعیت آن کاست. لازم به ذکر است در حال حاضر کشاورزان بیشتر از طریق مسدود کردن طوقه درختان جوان بوسیله چوبهای خشک و خاردار سعی در کاهش خسارت آفت دارند