سموم زیستی در پرورش میگو

بیشترین مسمومیت مربوط به گروه جلبکهای سبزآبی است. که در شرایط دمای زیاد، شوری بالا  و غذای فراوان امکان حضور این جلبک بسیار زیاد است این پلانکتون سمی پلانکتون های مفید را از بین می برد و در استخر حالت غالب پیدا می‌نماید. اگر میگو از این جلبک تغذیه کند سم از جلبک وارد روده میگو  می شود روده کم کم متورم شده و میگو نمی‌تواند مواد غذایی را هضم و جذب نماید در نتیجه  ماهیچه میگو تحلیل رفته و لاغر می شود.
در بعضی موارد ممکن است از خانواده جلبکهای قرمز(داینوفلاژله‌ها) نیز در استخر دیده شود در این حالت آب به رنگ قرمز در می‌آید این جلبکها در هنگام شب به سطح آب می آیند و در هنگام روز پایین می روند یعنی برخلاف نور حرکت می کنند در هنگام مشاهده این جلبک در روز از کف و در شب باید از سطح تعویض آب صورت گیرد و در استخر باید از ملاس چغندر و کود استفاده کرد تا رنگ آب به حالت طبیعی برگردد.
تذکر مهم: برای تشخیص نوع جلبک حتماً با کارشناس مشورت شود.
تفاوت ببن میگوی بیمار و میگوی سالم: روده میگوی بیمار خالی ولاغر تر از میگوی سالم است.
نشانه های عمده بیماری به ترتیب به صورت تغییر رنگ بدن میگو و وضعیت روده ، تغییر در آبشش و در نهایت تغییر در وضعیت ضمایم و اندامهای میگو و خوردگی آنهاست.

با کشتیار بیشتر بدانیم: انواع مشکلات کیفی آب استخرهای پرورش میگو