معرفی محصول هلو و تاریخچه

هلو گیاهی است از خانواده گل سرخیان و زیر خانواده پرونوئیده وبا نام علمی (prunus persical)   می باشد . درختی بوته ای با 4-6 متر ارتفاع بوده و معمولا عمر کوتاهی دارد و تنها 15-20 سال دوام می آورد. طول عمر درختان هلویی که در باغ های پرورشی کاشته می شوند بسیار کمتر از این درختان در حدود هشت سال عمر می کنند . برگ ها باریک و دارای راس نوک تیز هستند . برگ ها از نمای نیمرخ داسی شکل به نظر می رسند . گل ها از صورتی کم رنگ تا قرمز جگری و ارغوانی متغیرند و قطری معادل 2.5 سانتی متر دارند. گل ها معمولا به طور منفرد روی شاخه ها پدیدار می شوند. گلبرگ ها می توانند بزرگ با کوچک باشند. گل از جوانه جانبی مستقر بر شاخه ها ی یک ساله به وجود می آید. گیاه هلو خود بارور است و معمولا نیازی به دگر گرده افشانی ندارد . مبوه های هلو از نوع هسته دار بوده و مزوکارپ با میان بر همان گوشت میوه است. در بیشتر ارقام هلو. میوه 3-5 ماه پس از شکوفه دادن می رسد. البته در شمار اندکی از واریته ها نیز طول دوره رسیدن میوه در حدود شش ماه می باشد.                           

تاریخچه محصول:

منشا هلو (Prunus Persica) کشور چین است. شواهدی مبنی بر وجود ارقام وحشی هلو در 7000-6000 سال قبل از میلاد در در دره همودو (Hemudu) در چین کشف شده است.

این درخت قبل از 3300-2500 سال قبل از میلاد اهلی شده است. کشت هلو به 2000 سال قبل از میلاد برمی گردد. امروزه هزاران رقم از آن در چین وجود دارند. از حدود 1000 سال قبل از میلاد هلو به ادبیات چین وارد شده و با افسانه ها و اساطیر چینی آمیخته شده است.

این میوه در چین نماد عمر طولانی می باشد. در سالهای 1982-1981 یک گروه در منطقه چنگدو (Chengdu) در تبت درخت هلوی قدیمی را با ارتفاع 21 متر و محیط تنه 10 متر یافته اند که احتمال می رود بیش از هزار سال عمر داشته باشد.

تصویر یکی از قدیمی ترین خدایان چین  (His Wang Mu). او در کوهستان Kunlun در غرب دور در مرز بین آسمان و زمین، در باغی که بوسیله ابرهای بزرگ مخفی است زندگی می کند. هلوهای جاودانگی او روی یک درخت عظیم الجثه که تنها 3000 سال یکبار میوه می دهد رشد می کنند. درختی که نردبان بین آسمان و زمین است

 

به گفته پلینی (Pliny) قبل از 332 سال قبل از میلاد، هلو در یونان کشت می شده است. هلو احتمالا در قرن اول یا دوم قبل از میلاد  بوسیله بذر از چین به ایران وارد شده است.

معرفی هلو در رم به کمی بعد از شروع تاریخ میلادی برمی گردد و این رومیان بودند که آن را به قسمت های تحت سلطه خودشان و تا قسمت های شمالی انگلستان گسترش دادند. نام این گونه در غرب، یا همان Persica، نامی است که به اشتباه بر اساس این تصور که خاستگاه این درخت از ایران بوده به آن نسبت داده شده است و دلیل این اشتباه احتمالا این بوده که این گیاه از طریق جاده ابریشم به ایران راه یافت و سپس از ایران به اروپا معرفی شده است.

هلو بعد از فتح Cortez توسط اسپانیایی ها به امریکا معرفی شد و در مکزیک و مناطق جنوب شرقی ایالات متحده بومی گردید و به دنبال آن تعدادی از ارقام انتخاب گردیدند. تا سال های اخیر هلوهای وحشی بومی شده که "بومی های تنسی" (Tennessee naturals) نامیده می شوند به طور گسترده به عنوان پایه استفاده می شدند.