آمونیاک در استخرهای پرورش ماهی

     آمونیاک عمده ترین تولید ناشی از شکسته شدن پروتئین ها در ماهیان است. ماهیان پروتئین موجود در غذایشان را هضم کرده و آمونیاک را از طریق آبشش و مدفوع به بیرون دفع می نمایند. مقدار آمونیاکی که توسط ماهیان به بیرون دفع می شود با توجه به مقدار غذایی که وارد استخر یا سیستم پرورش ماهی می شود متفاوت است. همچنانکه میزان غذادهی افزایش می یابد مقدار آمونیاک دفعی نیز افزایش می یابد. همچنین آمونیاک از طریق تجزیه باکتریایی مواد آلی ناشی از بقایای مواد غذایی یا زی توده و گیاهان آبی وارد استخر می شود.
     آمونیاک در پاییز و زمستان افزایش می یابد به این دلیل که جلبک ها در استخر کاهش می یابد و جمعیت باقی مانده قادر به جذب آمونیاک از آب نمی باشند. علاوه بر این دمای پایین آب در پاییز و زمستان فعالیت باکتری های هوازی را کاهش می دهد، بنابراین فرآیند نیتریفیکاسیون که طی آن آمونیاک به شکل بی ضرر نیترات تبدیل می شود نیز کند می شود. عدم وجود جلبک ها نیز می تواند منجر به غلظت های بالای آمونیاک شود، اما خوشبختانه PH پایین که در ارتباط با عدم وجود جلبک ها می باشد درصد آمونیاک غیر یونیزه سمی را می کاهد.

در کشتیار بیشتر بخوانیم: چرخه دی اکسید کربن در استخر