چالش های پرورش میگو

- مشکل تأمین لارو یا بچه میگو که منحصر به  استان های جنوبی بوده است، 
- بی ثباتی در قیمت میگو در بازار جهانی، 
- عدم استفاده از بازارهای داخلی به عنوان پشتوانه تولید در راستای ترویج فرهنگ مصرف داخلی برای  جمعیت ایران،
- عدم پوشش بیمه تمام خطر مزارع پرورش میگو، 
- مشکل تأمین تسهیلات بانکی مورد نیاز جهت هزینه های ثابت و جاری و تأمین تجهیزات عمل آوری در سردخانه های موجود، 
- عدم تولید غذای مصرفی میگو به صورت در دسترس، 
- عدم وجود پایانه صادرات آبزیان و ناوگان حمل و نقل مناسب کافی جهت حضور در بازارهای جهانی  


مزارع پرورش میگو در حال حاضر در کشور به‌صورت مزارع ۲۰ هکتاری طراحی شده است که ۱۶ هکتار استخر مفید دارد. جالب است بدانید کشورهای اصلی پرورش‌دهنده میگو مانند تایلند، ویتنام، چین و مکزیک از پتانسیل ایران در زمینه پرورش میگو بهره‌مند نیستند. در شرایط مناسب ایران توان صادرات تا ۲میلیارد دلار میگو را دارد که این رقم در سال گذشته ۵۰ میلیون دلار بوده و پیش‌بینی می‌شود امسال به رقم ۶۵ میلیون دلار برسد. با توجه به اینکه این توان تولیدی و صادراتی در کشور وجود دارد با یک محاسبه پی می‌بریم که در این بخش شرایط بسیار مناسبی وجود دارد. با توجه به ارقام موجود در حال حاضر ۳۰میلیون تن سطح پرورش میگوی جهان است. اگر بخواهیم به افق ۲ میلیارد دلاری صادرات میگو برسیم باید ۳۰۰هزار تن میگو تولید کنیم که معادل ۱۰درصد از سهم تولید جهانی است. این در حالی است که ما در شرایط فعلی با حدود ۱۵هزار تن (تولید امسال) ۲۵/۰درصد از تولید جهان را در اختیار داریم. در بازار داخلی هم ۳۵ تا ۴۰ درصد میگوی تولیدی ایران مصرف می‌شود اما یک استثنا هم وجود دارد که در سال ۱۳۹۲ این رقم به ۱۰درصد کاهش یافت و این به‌دلیل افزایش قیمت جهانی میگو بوده است. قیمت جهانی میگو در سال ۱۳۹۲ به‌دلیل شیوع بیماری حدود ۲دلار افزایش یافت و باعث شد مصرف‌کننده ایرانی با توجه به افزایش قیمت‌ها توان خرید میگو را نداشته باشد، اما با این وجود امروز فرهنگ مصرف میگو به‌عنوان یک کالای مغذی در کشور جا افتاده است.

در کشتیار بیشتر بخوانیم: شرایط آب وهوایی منطقه پرورش میگو