شانكر باكتريايي درختان گيلاس

شانكر باكتريايي درختان گيلاس:
عدم آشنايي باغداران با اين بيماري و همچنين نحوه كنترل نسبتا مشكل از جمله مهمترين عوامل افزايش خسارت و نابودي درختان بر اثر ابتلا به اين بيماري گزارش گرديده است.
عواملي مانند طول دوره سرما ٬آب٬هواي مرطوب وبهاره با يخبندان نقش موثري در ايجاد بيماري دارند و دماي خنك توام با باد براير ايجاد آلودگي و پراكندگي پاتوژن بسيار مطلوب است شانكرها زخم هايي هستند كه نسبت به بافتهاي سالم اطراف كمي فرو رفته بوده و رنگ آنها از نارنجي روشن تا قهوه اي تيره متغيير است اين بيماري با ايجاد شكاف هاي روي تنه و شاخه شروع مي شود و از محل شكاف صمغ درخت تراوش ميكند(بيشتر در بهار) به مرور برگ هاي بالا دست كمرنگ (سبز مايل به زرد) شده به داخل پيچ مي خورد بعد از چند هفته آن منطقه بوي ترشيدگي مي دهد ودر صورت عدم كنترل تعداد واندازه شكاف آنقدر زياد مي شوند كه درخت نابود مي شود.
عمليات زراعي مناسب و اعمال روشهاي كنترل در پايين نگه داشتن ميزان و شدت آلودگي نقش دارد
1-    انتخاب زمان مناسب هرس: اگر هرس در اواخر بهار و يا اواخر تابستان ويا اوايل پاييز انجام شود آلودگي كمتر خواهد بود٬ هرس در پاييز و زمستان منجر به شدت بيماري مي شود.پيش آگاهي در طول دوره هرس در مديريت بيماري نقش دارد
2-    انتخاب پايه مقاوم
3-    كشت در خاك مناسب: در خاكهاي اسيدي شني و خاك با زهكشي ضعيف كشت انجام نشود
4-    مديريت علف هاي هرز
5-    استفاده از قلمه سالم براي تكثير٬ تا جايي كه امكان دارد ارتفاع پيوند افزايش يابد


 كنترل شيميايي:
بيشتر براي جلوگيري گسترش آن است با چند نوبت سمپاشي با تركيبات مسي همچون اكسي كلورايت مس و محلول بردو در طي سال و سمپاشي با استربتومايسين در بهار صورت مي گيرد
پيشنهاد: سمپاشي با اكسي كلورايت در هنگام خزان بعد از انجام هرس و بعد در اوايل بهار سمپاشي با تركيبي از محلول بردو و استربتومايسين  مي تواند بسيار موثر باشد
نكته مهم: در اين بيماري مبارزه شيميايي نمي تواند بسيار موثر باشد و فقط جهت جلوگيري از گسترش بيماري است
شانكرهاي موجود روي تنه و شاخه هاي اصلي را مي توان با سوزاندن توسط مشعل هاي گازي كنترل كرد شعله به مدت 5-10 ثانيه روي شانكرها وحاشيه آن گرفته شود تا زماني كه صداي سوخته سدن بافت زيرين شنيده شوند.زمان اين كار اوايل تا اواسط بهار است. در صورت نياز 2-3 هفته بعد تكرار شود.